خودم و خودت!

مجتبی می‌خواست بازیِ‌حمید و به طور کلی تیمش را مسخره کند، گفت:"چند تا موقعیت حروم کردیم تیمشون بازی نداره که، یه بازیکن دارن " حمید ...." بازی بلد نیست!" بعد می خندید. من هم که در تیم حمید بودم و 2-5 بازی به نفع ما بود، داشتم کمی آب می‌خوردم مثل بقیه و در واقع وقت استراحت بود. جرعه‌ای آب در گلویم ریختم؛ امّا آب در گلویم گیر کرد و آمدم بگویم " نه مجتبی، نباید اینجوری بگی، باید بگی، یه بازیکن دارن اسمش فکر کنم حمیدِ همون لباس آبیِ " ولی "نه و مجتبی" در گلویم گیر کرد و با دو بار سکته و چک کردنِ گیرنده و فرستنده(!) آخر گفتم. گفتم " خدایا باشه بابا نمی‌گم، خفمون نکن!" بعد گفتم الان همه بچه‌ها می‌گن ببین چه نگاه تنازعی‌ای به خدا داره و خجالت کشیدم، امّا شانس آوردم این حرف را در دلم زده بودم...

امّا خدایا بدان که دوستت دارم و بدان که نگاهم به تو اصلاً تنازعی نیست، در دلم گفتم که فقط خودم بخندم و خودت!